KEVN VE FESAT (OLUŞMA VE DAĞILMA)

KEVN VE FESAT (OLUŞMA VE DAĞILMA)
Bu kâinat cihan hep tebeddül eyler ümid
(Bu kâinatta, bu cihanda hep ümit değişir)
Semâdan arza dek ve zerrelerle tâhurşid
(Gökten yere ve zerrelerle ta güneşe kadar)
Cihan kevn-ü fesat üzre cümle rağbetle
(Cihen, oluş ve bozuluş içinde hep içten)
Kemâlini talep eyler mürebbiden Cavid
(Dima kemale ermesini Allah’tan ister)
Kemal-ı hayat nebat ve kemali hayvandır
(Hayatın kemali bitki, bitkinin kemali hayvandır)
Kemal-ı hayvan insandır oldur asıl nuvid
(Hayvanın kemale ereni olgunu insandır asıl müjde budur)
Kemal-ı âdâm olur hem visal-ı aşk-ı Cemil
(Kemale eren adam da ilâhı aşka erişir
Ki oldur asıl muradat ve gayet her ümid
(Ki her ümid ve dileğin gayesi odur)
Çü bahr mevc olur andan buhar ve gaym ve matar
(Çünkü denizden dalga ondan da buhar, bulut ve yağmur olur)
Matar ki sel olur aslın bulur karip ve baid
(Yağmur da sel olur ve ergeç aslını bulur)
Çü aşk seyreder eşyayı devreder daim
(Çünkü aşk, daima eşyayı seyreder ve devreder)
Her anda kevn-i fesad oldu başka halk-ı cedid
(Her an dünyaya yeni yaratıklar gelir)
O kim cihanı bu hikmetle seyreder Hakkı
(Hakkı bu cihanı seyreder)
O EHLİ DİLDİR, o vâsi’dil oldu Arş-ı mecid.
O gönül ehlindendir Onun geniş gönlü, yüksek arş oldu.)
Nazar eyle bu devr-i eflâke
(Bu devreden, dönen, feleklere bak)
Daire oldu nokta hâke
(Toprağa nokta daire oldu)
Daire içre âlem-i imkân
(Varlık âlemi, bu daire içindedir)
Âlem içinde behâim ve insan
(Âlem içinde hayvanlar ve insan)
Oldu insan, içinde Arş-ı azam
(însan onun içinde arş-ı a’zam oldu)
Kâbet-ullah yani kalb-i selim
(Allah’ın evi temiz kalp)
Kalb içinde mahabbet-i sübhan
(Allah’ın sevgisi kalbin içindedir)
Ahsen-ül halikın ve alışan
(Yaratıkların en güzeli ve sânı yüksektir)
Anınla vücuda geldi cihan
(Cihan onunla var oldu)
Bahr ile sanki mevc-i bi payan
(Sanki denizle sonsuz dalgadır)
Katreden Âdemi kılar peyda
(Bir damladan Âdemi var eyler)
Anı, bahr-ı ülve eder mahza.
(Onu, yüksek denize salar).